Παραδείγματα σεναρίων
●Ένας συγγενής απαιτεί άμεση προσοχή κατά τη χορήγηση φαρμάκων.
●Μια νοσοκόμα καλείται να αποδεχτεί επιπλέον μη ασφαλή φόρτο εργασίας.
●Ένα μέλος του προσωπικού διστάζει να κλιμακώσει την κούραση ή να υπερφορτώσει τις ανησυχίες.
Δομημένη κλιμάκωση με χρήση του μοντέλου SBAR
Οι συμμετέχοντες εξασκούνται στην επικοινωνία των ανησυχιών τους σχετικά με τον φόρτο εργασίας χρησιμοποιώντας το πλαίσιο SBAR.
Κατάσταση
Η πτέρυγα αυτή τη στιγμή είναι υποστελεχωμένη.
Ιστορικό
Δύο μέλη του προσωπικού απουσιάζουν και οι εισαγωγές ασθενών έχουν αυξηθεί.
Αξιολόγηση
Ο φόρτος εργασίας αυτή τη στιγμή υπερβαίνει την ασφαλή λειτουργική ικανότητα.
Σύσταση
Απαιτείται πρόσθετη υποστήριξη ή ανακατανομή του φόρτου εργασίας για τη διατήρηση της ασφάλειας των ασθενών.
Το μοντέλο SBAR παρέχει μια δομημένη και επαγγελματικά αναγνωρισμένη μέθοδο για την κλιμάκωση των ανησυχιών, ενώ παράλληλα προάγει την ψυχολογική ασφάλεια και την αποτελεσματική επικοινωνία.
Εργασία
Οι συμμετέχοντες εξασκούν δομημένη επικοινωνία ορίων και κλιμάκωσης.
Παραδείγματα σεναρίων
●«Πρέπει πρώτα να ολοκληρώσω αυτόν τον γύρο φαρμάκων με ασφάλεια και θα επιστρέψω σύντομα».
●«Ο τρέχων φόρτος εργασίας δημιουργεί ανησυχία για την ασφάλεια των ασθενών και απαιτεί κλιμάκωση».
Εστίαση στη μάθηση
Ενίσχυση της εμπιστοσύνης στην επικοινωνία, της ψυχολογικής ασφάλειας και των πρακτικών κλιμάκωσης σε μη ασφαλείς συνθήκες.
Αυτή η βινιέτα δείχνει πώς η επαγγελματική εξουθένωση αναπτύσσεται προοδευτικά στα νοσηλευτικά περιβάλλοντα μέσω της αλληλεπίδρασης της πίεσης του φόρτου εργασίας, της συναισθηματικής εργασίας, της ανισορροπίας προσωπικού και των ανεπαρκών ευκαιριών αποκατάστασης.
Ένας γηριατρικός θάλαμος εσωτερικών ασθενών λειτουργεί υπό συνεχή υψηλή ζήτηση. Η πολυπλοκότητα των ασθενών αυξάνεται ενώ οι ελλείψεις προσωπικού γίνονται συχνές λόγω αναρρωτικών αδειών και κενών θέσεων. Οι νοσηλευτές και οι βοηθοί αντισταθμίζουν με υπερωρίες, παράλειψη διαλειμμάτων και συνεχή ανακατανομή εργασιών.
Αρχικά, η παροχή φροντίδας διατηρείται μέσω προσωπικής προσπάθειας και ομαδικής εργασίας. Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, συσσωρεύεται συναισθηματική πίεση και κόπωση.
Οι βασικές εξελίξεις περιλαμβάνουν:
●αυξημένες αναλογίες ασθενών προς προσωπικό,
●διευρυμένη τεκμηρίωση,
●μεγαλύτερες συναισθηματικές απαιτήσεις,
●περισσότερες διακοπές,
●και συνεχής πίεση χρόνου.
Οι ευκαιρίες ανάκαμψης αρχίζουν να μειώνονται καθώς το προσωπικό απορροφά τον αυξανόμενο φόρτο εργασίας.
Το προσωπικό αρχίζει να βιώνει:
●κόπωση,
●ευερεθιστότητα,
●μειωμένη υποστήριξη από ομοτίμους,
●συναισθηματική μεταφορά μετά τις βάρδιες,
●και δυσκολία αποσύνδεσης από την εργασία.
Το άγχος γίνεται χρόνιο και όχι προσωρινό.
Οι λειτουργικές ανεπάρκειες αυξάνονται:
●βιαστικές παραδόσεις,
●ελλιπή τεκμηρίωση,
●βλάβες επικοινωνίας,
●ασαφής κατανομή εργασιών,
●και καθυστερημένη κλιμάκωση της υπερφόρτωσης.
Η ηθική δυσφορία αναπτύσσεται καθώς οι νοσηλευτές αισθάνονται ανίκανοι να παρέχουν το πρότυπο φροντίδας που εκτιμούν επαγγελματικά.
Τα συμπτώματα που σχετίζονται με την επαγγελματική εξουθένωση γίνονται ορατά:
●συναισθηματική εξάντληση,
●κυνισμός,
●συναισθηματική απόσταση,
●μειωμένη ενσυναίσθηση,
●απουσίες,
●χαμηλότερη δέσμευση,
●και μειωμένη επαγγελματική αποτελεσματικότητα.
Αυτά τα αποτελέσματα θα πρέπει να γίνουν κατανοητά ως προβλέψιμες συνέπειες παρατεταμένης ανισορροπίας μεταξύ των απαιτήσεων και των διαθέσιμων οργανωτικών πόρων και όχι ως ατομική αδυναμία ή αποτυχία.
Διάρκεια
10–15 λεπτά ατομική ανάλυση ακολουθούμενη από 10 λεπτά ομαδική συζήτηση.
Εργασία
Αφού διαβάσουν το χρονογράφημα, οι συμμετέχοντες εργάζονται ατομικά ή σε μικρές ομάδες για να εντοπίσουν:
●Τρεις εργασιακές απαιτήσεις που συμβάλλουν στο άγχος και την εξουθένωση
●Τρεις ελλείποντες εργασιακοί πόροι ή μηχανισμοί υποστήριξης
●Δύο πιθανοί κίνδυνοι για την ασφάλεια των ασθενών που προκύπτουν από την κατάσταση
●Ένα κατάλληλο μέτρο κλιμάκωσης που θα μπορούσε να ληφθεί από το προσωπικό ή τη διοίκηση
Ενημέρωση διαμεσολαβητή
Οι διαμεσολαβητές καθοδηγούν τη συζήτηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο φόρτος εργασίας, η στελέχωση, η επικοινωνία και οι ευκαιρίες αποκατάστασης αλληλεπιδρούν για να επηρεάσουν την ευημερία του προσωπικού και την ασφάλεια των ασθενών.
Προτεινόμενες ερωτήσεις συζήτησης:
●Ποιοι παράγοντες συνέβαλαν περισσότερο στην ανάπτυξη επαγγελματικής εξουθένωσης;
●Σε ποιο στάδιο θα μπορούσε η παρέμβαση να ήταν πιο αποτελεσματική;
●Ποιοι πόροι θα μπορούσαν ρεαλιστικά να αποτρέψουν την κλιμάκωση;
●Πώς θα έπρεπε να είχαν κοινοποιηθεί και να κλιμακωθούν οι ανησυχίες;
Εστίαση στη μάθηση
Κατανόηση της επαγγελματικής εξουθένωσης ως προβλέψιμη συνέπεια της παρατεταμένης ανισορροπίας μεταξύ των απαιτήσεων εργασίας και των διαθέσιμων πόρων και όχι ως μεμονωμένη αποτυχία αντιμετώπισης.
Αναμενόμενο αποτέλεσμα
Οι συμμετέχοντες είναι σε θέση να αναγνωρίσουν την πρώιμη εξέλιξη της επαγγελματικής εξουθένωσης, να εντοπίσουν οργανωτικούς και ατομικούς παράγοντες κινδύνου, να αξιολογήσουν τις επιπτώσεις στην ασφάλεια των ασθενών και να προτείνουν κατάλληλες δράσεις πρόληψης και κλιμάκωσης.
Amiri, S., Mahmood, N., Mustafa, H., Javaid, S.F. και Khan, M.A.B. (2024) «Occupational risk factors for burnout syndrome among healthcare professionals: A global systematic review and meta-analysis» (Παράγοντες επαγγελματικού κινδύνου για το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης μεταξύ των επαγγελματιών του τομέα της υγείας: Παγκόσμια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση), International Journal of Environmental Research and Public Health, 21(12), σ. 1583.
Bakker, A.B. και Demerouti, E. (2017) «Job demands–resources theory: Taking stock and looking forward» (Απαιτήσεις εργασίας–θεωρία πόρων: Απολογισμός και προσβλέποντας στο μέλλον), Journal of Occupational Health Psychology, 22(3), σ. 273–285.
Dall’Ora, C., Ball, J., Reinius, M. and Griffiths, P. (2020) «Burnout in nursing: A theoretical review» (Επαγγελματική εξουθένωση στη νοσηλευτική: Μια θεωρητική ανασκόπηση), Human Resources for Health, 18(1), σ. 41.
Figley, C.R. (2002) «Κόπωση συμπόνιας: Χρόνια έλλειψη αυτοφροντίδας των ψυχοθεραπευτών», Journal of Clinical Psychology, 58(11), σ. 1433–1441.
Maslach, C. και Leiter, M.P. (2016) «Κατανόηση της εμπειρίας επαγγελματικής εξουθένωσης: Πρόσφατη έρευνα και οι επιπτώσεις της στην ψυχιατρική», World Psychiatry, 15(2), σ. 103–111.
Shanafelt, T.D., West, C.P., Sinsky, C., Trockel, M., Tutty, M., Satele, D.V., Carlasare, L.E. και Dyrbye, L.N. (2022) «Changes in burnout and satisfaction with work-life integration in physicians during the COVID-19 pandemic» (Αλλαγές στην επαγγελματική εξουθένωση και την ικανοποίηση από την ενσωμάτωση επαγγελματικής και προσωπικής ζωής στους ιατρούς κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19), Mayo Clinic Proceedings, 97(12), σ. 2248-2258.
West, C.P., Dyrbye, L.N., Erwin, P.J. και Shanafelt, T.D. (2016) «Παρεμβάσεις για την πρόληψη και τη μείωση της εξουθένωσης των γιατρών: Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση», The Lancet, 388(10057), σ. 2272–2281.
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (2019) Επαγγελματική εξουθένωση: Διεθνής ταξινόμηση νοσημάτων (ICD-11). Γενεύη: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (2022) Ψυχική υγεία στην εργασία: Σύνοψη πολιτικής. Γενεύη: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
